Kupuj części i maszyny w komtechnik.pl: sprzedaz@komtechnik.pl tel: 782-163-548
środa, 13 listopada 2019

KomTechnik Jacek Gawior
Staniowice 25
28-305 Sobków
Regon: 260560476
NIP:656-210-92-02
sprzedaz@komtechnik.pl
tel: 782-163-548

Recenzje Produktów

BERTI FB/P 400

Poręczna i dobra kosiarka. Można bez obaw brać. Przydaje się przy koszeniu dużych terenów np. miejskich.

Odśnieżarka wirnikowa 1200 S – 1500 S

Zakup bardzo szybki, zadzwoniliśmy, zapłaciliśmy, po 12 dniach mieliśmy maszynę u siebie. Aha, wynegocjowaliśmy darmowy transport :) Polecam

Sklep



Wózki Widłowe

Pługi wirnikowe

Pługi

Posypywarki

Zamiatarki ręczne

Kosiarki

Przyczepy

Śmieciarki

Zamiatarki

Pojazdy - nośniki narzędzi

Koparki - ładowarki

Ładowarki

Szczotki techniczne

Odśnieżarki

Quady

Części zamienne

Oleje

Filtry
Start Trochę historii Unimog - historia powstania
Unimog - historia powstania

       Unimog – pod tą nazwą kryje się jeden z najbardziej kompaktowych, funkcjonalnych pojazdów pojazdów wielozadaniowych. Szeroko wykorzystywany jako nośnik narzędzi w sektorze usług komunalnych.

Wszędzie tam, gdzie występują trudne warunki, Unimogi znajdują zastosowanie. Pojazd ten można spotkać praktycznie na drogach i bezdrożach całego świata. Także w Polsce Unimogi dostrzegamy w różnych działach naszej gospodarki. Producentem pojazdu, który sprawdził się w przeróżnych warunkach klimatycznych jest samochodowy koncern z siedzibą w Stuttgarcie, Mercedes - Benz.


Zanim zaistniały najnowocześniejsze modele Unimoga, jego historia trwała już kilkadziesiąt lat. Unimog to nazwa pochodząca od skrótu słów Universalmotorgerät, co w przekładzie z niemieckiego oznacza „uniwersalny pojazd silnikowy”. Modyfikacje przeprowadzane przez w trakcie całej swojej historii nigdy nie zamazały uniwersalnych walorów pojazdu.




Realizacja pierwszego prototypu Unimoga rozpoczęła się tuż po zakończeniu II wojny światowej w okupowanych Niemczech. Niemiecki konstruktor Albert Friedrich, były szef działu odpowiedzialnego za projektowanie silników lotniczych w koncernie Daimler-Benz rozpoczął pracę nad projektem. Głównym założeniem konstrukcyjnym było stworzenie pojazdu uniwersalnego, który sprawdzi się we wszystkich dziedzinach gospodarki, jednocześnie będzie bardziej funkcjonalny niż zwykły traktor. Do opracowania projektu Friedrich zaangażował jednego ze swoich dawnych kolegów, Heinricha Rösslera, który od zakończenia wojny był zatrudniony jako robotnik rolny i wiedział czego potrzebują rolnicy, mógł wnieść cenne doświadczenie praktyczne. W październiku 1945 Friedrichowi udało się zdobyć pozwolenie na produkcję, od amerykańskich sił okupacyjnych ( w tamtych czasach alianci podejrzliwie przyglądali się wszelkiej działalności przemysłowej w Niemczech).

W celu zaprojektowania i produkowania pojazdu Friedrich podjął partnerstwo z spółką Erhard & Söhne. W styczniu 1946 r. Rössler rozpoczął pracę w fabryce spółki jako kierownik ds. technicznych projektu. Pierwsze nadwozie nadające się do warunków drogowych było gotowe 1 października 1946 roku.








Konstruktorzy myśleli praktycznie. Przyjęto rozstaw kół 1270 milimetrów, równy szerokości dwóch zagonów na polu ziemniaczanym. Prototyp posiadał solidną konstrukcję i był napędzany silnikiem benzynowym pochodzącym z przedwojennego modelu osobowego Mercedesa Benza 170 V i mógł rozwijać prędkość od 3 do 50 km/h. W przeciwieństwie do zwykłego ciągnika rolniczego, poza hamulcami tylnymi otrzymał również hamulce na osi przedniej. Ponadto wyposażony został w napęd na cztery koła z przednią i tylną blokadą mechanizmu różnicowego. Do jego produkcji wykorzystano: układ napędowy oraz osie z Zahnradfabrik z Augsburga, odlewy wykonane w firmie Böhringer silnik benzynowy Mercedes-Benz, opony Continental. Przełom lat 1946-1947 w czasie trwania mroźnej zimy poświęcono na testowanie prototypu. Kompaktowy wielozadaniowy pojazd nie miał nazwy, wówczas inżynier Hans Zabel skrócił pełną nazwę, "Universalmotorgerät" do charakterystycznego UNIMOG.




Tanie paliwo diesla zostało oficjalnie zatwierdzone do użytku w celach rolniczych, stało się jasne, że zastosowanie benzynowego silnika nie będzie brane pod uwagę. Pojazd miał zachować swoją konkurencyjność, musiał więc zostać wyposażony w silnik Diesla. Już na początku roku 1947 skorzystano z projektu opracowanego przez Juliusa Witzky (projektanta silników do motorówek w firmie Daimler-Benz) i opracowano  nowy silnik wysokoprężny OM 636. Produkcję seryjną samochodu UNIMOG rozpoczęto w zakładach firmy Boehriger.




W sierpniu 1948 r. firma wysłała dwa pojazdy typu Unimog na targi rolnicze DLG do Frankfurtu nad Menem, zaprocentowało to sprzedażą w ciągu dwóch lat 600szt. Unimogiem zainteresowali się nie tylko rolnicy, lecz również władze, chcące znormalizowanych urządzeń roboczych. Rozwinęła się wtedy trwająca do dziś bardzo owocna ścisła współpraca z producentami osprzętu.

Sukces Unimoga przerósł jednakże możliwości produkcyjne spółki Erhard & Söhne. Koncern Daimler-Benz przejął cały sektor związany z produkcją Unimoga. Pierwszy model wyprodukowany przez zakłady Daimler – Benz opuścił fabrykę 3 czerwca 1951 roku.

Unimog z początkowego okresu był pojazdem o długości 3,5 m z silnikiem o mocy zaledwie 25 KM, posiadał: dużych rozmiarów koła, wyciągarkę i napęd 4x4, co przekładało się na spore walory użytkowe. Na owe czasy był konstrukcją nieskomplikowaną, ale stanowił niezastąpioną siłę roboczą.



  

Unimog, który w założeniach miał być pojazdem rolniczym, dzięki swym właściwościom zwiększał swoje zastosowanie. W służbie leśnictwu, w służbie miejskiej, w straży pożarnej, w wojsku, w sektorze budowlanym i energetycznym, czy w zespołach wydobywających ropę naftową na pustyni. Im bardziej specjalistyczne było zastosowanie, tym więcej ludzi stwierdzało, że nie może się obyć bez Unimoga. Rozwój Unimoga stymulowała rozwijająca się gospodarka. W roku 1953 pokazano typ 401/402, w 1955r.





Mercedes jeszcze kilka lat po przejęciu firmy nie zastępował swoją gwiazdą klasycznego logo "U".





W marcu 1953 r. opracowano również prototyp pojazdu o kanciastym nadwoziu wersję 404, który wszedł do historii motoryzacji jako Unimog S.  Możliwości pojazdu spowodowały wykorzystaniem go dla celów wojskowych. Charakteryzował się przede wszystkim większym rozstawem osi (2,7 m, później 2,9 m) oraz nową kabiną. Pojazd zaprezentowany został specjalistom z Europejskiej Komisji ds. Obrony. Francuskie siły okupacyjne złożyły wniosek o prototyp i dwa pojazdy zostały dostarczone w czerwcu 1954 roku. Wkrótce potem armia francuska złożyła zamówienie na 1100 pojazdów.





W latach 1956–1980 wersja S wykorzystywana była, oczywiście z modyfikacjami w konstrukcji, przez Bundeswehrę. Armie na całym świecie zaczęły wykazywać zainteresowanie Unimogiem S. Pojazd znacznie różnił się od swego rolniczego odpowiednika z podstawową platformą załadunkową. W późniejszym okresie do jego napędu wykorzystywano silniki wysokoprężne: o pojemności 2,2 cm3 i mocy 82 KM, o pojemności 2,8 cm3 i mocy 110 KM.




Unimog mógł przyjąć każdą karoserię, także wersja wojskowa Unimoga 404 zrobiła równie interesującą karierę, co w sektorze cywilnym. W wojsku Unimog służył między innymi jako: pojazd do przewozu materiałów i jednostek, ciągnik do przewozu wyposażenia i broni, mobilna stacja meteorologiczna, warsztat, ambulans wojskowy oraz mobilne biuro. Nawet służby lotnicze miały swojego własnego Unimoga, którego mogły wysłać z powrotem na ziemię za pomocą spadochronu.

Unimog S cieszył się ogromną popularnością również wśród jednostek strażackich na całym świecie. Ponieważ stawiały one duży nacisk na prędkość, z jaką mogły dotrzeć na miejsce wypadku, a równocześnie często musiały pokonywać nierówności w terenie. Mozliwości Unimoga S w zakresie walki z ogniem - podczas pożaru lasu, w celu przewozu wyposażenia, wody są wysoko cenione przez użytkowników.




Koncepcja Unimoga S z 1955 r. okazała się niezwykle trwała i w zasadzie nie wprowadzono do niej żadnych większych zmian, mimo że pojazd był produkowany przez ponad ćwierć wieku.










Do roku 1961 wyprodukowano 50 000 szt. Unimogów. Nowe wersje, o symbolu 406, otrzymywały mocniejsze silniki wysokoprężne o mocy 65 KM, najpierw czterocylindrowe, później sześciocylindrowe OM 312 o pojemności 5,7 cm3 i mocy 75 KM. Nowe silniki oraz zwiększenie rozstawu osi do 2,38 m zapoczątkowały okres świetności Unimoga, jako pojazdu o dużej mobilności w terenie. Od roku 1966 rozpoczął się program Unimoga U – moc silnika wzrosła do 110 KM oraz rozstaw osi – do 2,9 m. Do 1966 r. sprzedano 100 000 Unimogów.




W 1972 r. Mercedes opracował nowy model MBtrac, była to wersję typowo rolnicza, która znalazła także zastosowanie w gospodarce leśnej. Podłożem odniesionego sukcesu było wykorzystanie zbliżonej do traktorów sylwetki i wyposażenia z układem napędowym Unimoga. Modelem MBtrac rozdzielono rozwój Unimoga jako maszyny roboczej od wersji typowo przeznaczonych do trakcji w warunkach drogowych. W 1974 r. zaprezentowano model U120 z sześciocylindrowym silnikiem o mocy 120KM z całkowitą masą na poziomie około dziesięciu ton. Miał on także charakterystyczną kanciastą kabinę. Z pierwszych modeli MB-trac 65 i MB-trac 70 (później 700) w ciągu kilku lat wytworzyło się szerokie spektrum modeli, aż do potężnego MB-trac 1800. Wielkiego sukcesu jednak jednak nie było. W późniejszych latach Daimler-Benz połączył swojego MB-trac’a z działalnością firmy Deutz w zakresie maszyn rolniczych. Produkcję pojazdu MB-trac zakończono w roku 1991.




W roku 1975 na rynek wychodzi typ 425 z silnikiem 120 KM, a po jego sukcesie ukazuje się wersja 435 z silnikiem 125 KM i rozstawem osi: 3,25, 3,7 i 3,85 m. W tym też okresie Mercedes porządkuje nazewnictwo. Na rynku dostępne są modele: U 600/L, U 800/L, U 900, U 1100/L, U 1000, U 1300/L, U 1500 oraz U 1700/L z silnikiem 168 KM. Litera L oznacza dostępną wersję ze zwiększonym rozstawem osi, wartość liczbowa oznacza ładowność.



W latach 80-tych pojawiają się zmodernizowane kabiny, a także nowe typy pojazdu. Najmniejszym dostępnym na rynku typem był U 600 z 60 konnym silnikiem o dopuszczalnej masie całkowitej 4,5t, największym U 2400 z silnikiem 177KM o dmc. 14t.


Po obaleniu komunizmu pomiędzy wschodem a zachodem zmniejszyło się zapotrzebowanie na Unimogi zmniejszyło się. Odpowiedzią koncernu Daimler-Benz na te wyzwania była całkowita restrukturyzacja modeli Unimog.


W 1992 r. odnowiono  ponownie modele, przód auta został mocno pochylony co polepszyło widoczność. Zachowanie podczas jazdy uległy poprawie dzięki nowej ramie oraz progresywnym sprężynom śrubowym, całkowicie przebudowana kabina oferowała znacznie więcej miejsca i wygodę niż wcześniej. W roku 1993 na rynek trafia wersja 6x6 U 2450. Wprowadzenie trzeciej osi pozwala na poprawę mobilność w terenie wśród najcięższych wersji.

Unimogi są produkowane o ładownościach od 2,5 t do 10 t. z różnymi długościami ramy. Napęd w konfiguracji 4x4 lub 6x6. Skromna ale funkcjonalna kabina 2-drzwiowa, 3-osobowa z miękkim lub twardym dachem i płaskimi szybami. Zawieszenie pojazdu to prosta konstrukcja zawieszenia zależnego, trafnego doboru solidnych sprężyn z amortyzatorami teleskopowymi i stabilizatorami przechyłu.

Przednia i tylna oś wyposażone są w blokady mechanizmów różnicowych. Samochody są napędzane przez wysokoprężne, cztero i sześciocylindrowe, silniki Mercedesa o mocy od 60 do 240 KM. Moc silnika dostosowana jest do masy całkowitej pojazdu oraz jego przeznaczenia. Podczas jazdy w terenie osiągi pojazdów są szczególnie dobre. Prędkość maksymalna nie jest wysoka i dochodzi do 85 km/h. Jakość wykonania układu napędowego zasługuje na pochwałę, jazda w terenie jest bardziej ekscytująca niż w innych terenówkach. Zastosowano 8-biegową przekładnię mechaniczną. Zmiana biegów odbywa się poprzez ruch dźwignią w układzie podwójnego H. Kierowca ma dźwignię tak zwanego rewersu, służącą do włączania przekładni nawrotnej, po jej przełączeniu pojazd może jeździć do tyłu. Takim sposobem do jazdy wstecz mamy 8 biegów. W układzie napędowym zastosowano zwolnice w kołach, dzięki którym uzyskano prześwit 0,44 m, a w niektórych wersjach nawet 0,5 m – co przydaje się w jeździe terenowej. Unimogi mają wysoko umieszczony wlot powietrza do silnika oraz wylot spalin, stąd możliwość pokonywania przeszkód wodnych o głębokości do 1,2 m. oraz dobra zdolność pokonywania wzniesień - nawet ponad 100%.



Typoszereg został podzielony na ciągniki terenowe oraz pojazdy przeznaczone do transportu na każdym terenie. Nowa seria otrzymała nową, krótką kabinę, która okazała się bardzo praktyczna i ergonomiczna. Jej konstrukcja wykorzystywała włókna kompozytowe i zapewniała bardzo dobrą widoczność dzięki głębokim szybom. Wprowadzono też funkcja "VarioPilot", która umożliwia przeniesienie kierownicy, tablicy rozdzielczej oraz pedałów na drugą stronę w ciągu zaledwie kilku sekund.

Ważnym wydarzeniem w historii było przeniesienie produkcji z Gaggenau do Wörth i znaczące zmniejszenie liczby wariantów modeli i części (liczba modeli do jazdy w każdym terenie z 36 do 4, z 46 wariantów kabiny pozostało 6, a liczbę wariantów ram ograniczono ze 135 do 4).

Dzisiaj rodzina Unimogów jest podzielona na siedem serii w ramach trzech podstawowych profilów działania. Pojazdy o masie całkowitej od 7,5 do 12,5 ton doskonale sprawdzają się jako wozy straży pożarnej - zwłaszcza przy gaszeniu pożarów lasów, jako pojazdy wykorzystywane w pracach związanych z usuwaniem skutków kataklizmów i katastrof, jako podstawowe nadwozie dla pojazdów ekspedycyjnych, a także pojazdy służb serwisowo-konserwacyjnych pracujących w trudno dostępnym terenie.

Pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej od 7,5 do 16,0 ton, wykorzystywane jako terenowy nośnik narzędzi, przeznaczony do zastosowania głównie w instytucjach państwowych służb cywilnych, służb komunalnych, budownictwie i energetyce oraz w transporcie wewnątrzzakładowym.

Najnowsze produkty na rynek wojskowy obejmują rodzinę U 3000/4000/5000 4x4. Masa własna samochodu wynosi odpowiednio: 4,1-4,6 t dla U 3000/4000; 4,8 t U5000, a ładowności: 4,4; 4,6; 7,5 t. W pojazdach położono główny nacisk na osiągnięcie jak najwyższej mobilności w terenie. Służyć temu ma nowy przyjazny środowisku, spełniający normy Euro 4 silnik Mercedesa OM924LA. Jest to jednostka wysokoprężna, 4-cylindrowa z wtryskiem bezpośrednim, doładowana o mocy, w zależności od wersji: 150, 177 (poj. skokowa 4,25 dm3) oraz 218 KM (poj. skokowa 4,8 dm3). Moment maksymalny osiągany jest przy 2200 obr/min i wynosi: 610, 675, 810 Nm. Napęd przenoszony jest za pomocą wspomaganej elektropneumatycznie przekładni mechanicznej o 8 biegach do przodu oraz 6 do tyłu, skrzynię biegów zintegrowano z przystawką odbioru mocy. Dotychczasowy mechaniczny rewers zastąpiono urządzeniem elektronicznym EQR, tym samym dodatkowa dźwignia rewersu została wyeliminowana. Układ hamulcowy: pneumatyczno-hydrauliczny z tarczami na wszystkich kołach, 2-obwodowy z 4-kanałowym ABS, dodatkowo pneumatyczny hamulec silnikowy. We wszystkich wersjach zastosowano ogumienie dużych rozmiarów: 12,5 R20 w U 3000/4000 oraz 14,5 R20 w wersji U 5000. Pojazd wyposażono w pokładowy system diagnostyczny wykorzystujący standard złącza 15 pin. Opcjonalnie pojazdy są wyposażane w system centralnego pompowania opon.



W roku 2005 na targach Motor show w Dubaju zaprezentowano model Unimoga U 500 Black Edition. Nowy Mercedes-Benz to połączenie walorów użytkowych i rekreacyjnych w oparciu o unimoga U 500. Samochód ten został przygotowany wspólnie z firmą tuningową Brabus z przeznaczeniem dla klientów indywidualnych z państw arabskich. Napędzany jest silnikiem wysokoprężnym o pojemności 6,4 litra, który osiąga moc maksymalną 280 KM. Bardziej spektakularną wartością niż moc, jest moment obrotowy, którego maksimum sięga 1100 Nm.





Zarówno na zewnątrz i wewnątrz  Unimog Black Edition został całkowicie zmieniony. Jego sylwetka charakteryzuje się zarówno platformą z wbudowanym panelem bocznym oraz nowo zaprojektowany zderzak przy przewróceniu, bar z polerowanej stali nierdzewnej i chromowane rury wydechowe podkreślają sportowy wygląd. Wiele cech wnętrza pojazdu zostało dostosowane przez Brabus-a  z wykorzystaniem włókna węglowego. Dach i słupki są pokryte skórą Alcantara, a fotele w stylu sportowym pokryto wysokiej jakości skórą. Wykorzystano rozwiązania techniczne z osobowych modeli takie jak system COMAND z S-Class-y, z 6,5 "ekranem, nawigacja DVD, zmieniarka CD oraz opracowany specjalnie kompas. Komfort  wnętrza  i dobrą atmosferę zapewniają dwa oddzielnie sterowane systemy klimatyzacji, szkło barwione i dookoła wysokiej klasy system nagłośnienia.





Rozwija prędkość  120 kilometrów na godzinę. Dopuszczalna masa całkowita wynosi 11,99 ton, co pozwala mu na ładowność prawie 4,3 t.  Jest wyposażony w opony rozmiar 455/70 R24 w. Standardem jest sterowanie z w kabiny systemem kontroli ciśnienia w oponach i montowana z tyłu wciągarka linowa. Mercedes-Benz Unimog U 500 Black Edition nadaje się do szerokiego zakresu zastosowań: oprócz jazdy z dnia na dzień w mieście jest idealnym pojazdem na wycieczki po surowych obszarach górskich, oddalonych regionów lub gorącej pustyni. Ten sam pojazd może być używany jako jednostka holująca jacht do brzegu. Tych wiele aplikacji w pełni odzwierciedla wszechstronność, z których Unimog jest znany.
















Podczas targów IAA 2006 zaprezentowano nowego Unimoga U 20 przeznaczonego na rynek cywilny. Wygląd kompaktowej i funkcjonalnej ciężarówki z napędem 4x4 dopuszczalnej masie całkowitej do 8,5 t. Zmniejszony został rozstaw kół i zaprojektowano nowoczesną, komfortowa kabinę. Wymiary U 20 wynoszą: wysokość 2,7 m, szerokość 2,15 m, rozstaw osi 2,7 m.









Niewielkie wymiary skutkują średnicą zawracania na poziomie samochodu osobowego – tylko 12,8 m. U 20 jest samochodem bardzo praktycznym, istnieje możliwość łatwego montażu: niewielkiego dźwigu, pługów, podnośników – urządzeń zasilanych hydraulicznie. Główne zadania, które postawiono przed nowym Unimogiem to: odśnieżanie dróg, koszenie rowów, załadunek i transport ładunku, mycie nawierzchni.







Unimog U20 z pługiem podczas akcji zimowej